Uzdrowienie Duchowe

Zrozumieć samego siebie

2010-07-25T02:25:00.000-07:00

Czasami trudne jest uświadomienie sobie czym jest i co tak naprawdę zawierają słowa uformowane w zwrot „ uzdrowienie duchowe”. Co przez to rozumiemy, z czym je kojarzymy oraz co w nich takiego jest, że otrzymują pierwiastek jakiejś nadnaturalnej energii duchowej, która w pojęciu wielu z nas nie istnieje. A przecież to coś tak tajemniczego i niezrozumiałego przez sceptyków, jakże często prowadzi nas do pokonania nieuleczalnej choroby, całkowitego uzdrowienia czy też skorygowania naszych niedoskonałości cielesnych. Jak tu zrozumieć coś tak nieuchwytnego, ulotnego i niewyczuwalnego naszymi wszystkimi zmysłami czucia szczególnie dla nas, mocno żyjących w realiach otaczającego nas zewsząd fizycznego świata. Ciągłe wpajanie nam już od dzieciństwa niezliczonych reguł, zasad oraz prawd, że czarne jest czarnym, zapach jest zapachem, czucie jest czuciem a smak jest smakiem, wyjałowiło nasz umysł w doskonały i skuteczny sposób. My konsumenci wspaniałych produktów materialnych, które zdominowały nasz świat, a w szczególności nasze życie, jakże możemy kosztować coś co jest dla nas niewyczuwalne, niewidzialne ,czy też nierealne. A przecież już samo sformułowanie zdania „ uzdrowienie duchowe” wskazuje nam wyraźnie, że głównym motorem wyjścia z depresji, choroby, ciężkiej sytuacji losowej , czy też wielu innych przeciwności, jesteśmy my sami ze swoim potencjałem wewnętrznym, który obojętnie czy też to akceptujemy czy też nie, jest w nas od zawsze. Wielu proszących o pomoc jeszcze ciągle ma nadzieję, że dysponuję czarodziejską różdżką, formułą tajnego zaklęcia lub czarną magią i całą robotę związaną z ich problemami rozwiążę sam bez ich uczestnictwa. Nie dla wszystkich jest zrozumiałe, że to oni sami muszą wziąć ich niedolę w swoje ręce i poprzez uzdrowienie swojego ducha, uzdrowić swoje zmaltretowane ciało i psychikę. I tu, w tym właśnie miejscu jest moja pomoc, aby motywując, ustalać kierunki i drogowskazy, doprowadzić ciebie do samodzielności i siły.
Wyobraź sobie piękny statek żaglowy, który podczas rejsu został ciężko uszkodzony w walce z okrutnym huraganem i teraz z wielką trudnością zawinął do portu. Wszystkie jego śnieżnobiałe żagle są w strzępach, maszty i reje połamane, a takielunek i ożaglowanie przypomina tysiące splątanych i oślizłych ciał węży. Zdziesiątkowani majtkowie wraz ze swoim { jak się okazało} nieporadnym kapitanem, nie mieli żadnych szans ani możliwości w przywróceniu statkowi jego pierwotnego wyglądu. Ten piękny i zarazem dumny okręt, który jeszcze niedawno był okrasą wszystkich mórz i oceanów, przypominał teraz prawdziwy obraz nędzy i rozpaczy. Zacumowany gdzieś w odległym miejscu portu stał opuszczony i zaniedbany aby nie przerażać swoim wyglądem innych użytkowników. Załamany sytuacją kapitan, która w każdym calu go przerosła, nie wiedział co dalej robić. Nie wierzył, że sam wraz ze swoją nieliczną załogą, jest w stanie naprawić to, co zostało w tak okrutny sposób zniszczone przez żywioł. Musiał przecież wrócić do macierzystego portu, gdzie czekała na niego cała rodzina oraz armator; ale w jaki sposób tego dokonać? Któregoś dnia, błąkając się po nabrzeżach portu, podczas których to wędrówek mógł się wyżalać wszystkim napotkanym ze swojej niedoli i nieszczęścia, a poza tym obnosić się swoją tragedią, spotkał nieznajomego, który nie potrafił mu współczuć. Czym bardziej się żalił nad swoim ciężkim losem, tym bardziej nieznajomy był twardy i bez serca. W pewnym momencie kapitan nie wytrzymał i zaproponował temu bezdusznemu pyszałkowi i zarozumialcowi aby ten pokazał mu, jak można tej przecież niemożliwej naprawy, dokonać samemu. Od następnego ranka, niemrawa i rozpuszczona załoga, mrucząc z niezadowolenia ostre przeklęcia pod nosem, zabrała się pod okiem nieznajomego do porządkowania okrętu. Szło opornie i powoli. Wszystko co nakazał nieznajomy, było wykonywane z ociąganiem i niechlujnie , bez wiary. Nawet sam kapitan zbytnio nie angażował się w tak bezcelową sprawę, jaką była naprawa tego wraku. Przecież każdy z nich był przyzwyczajony do tego, że wszystko otrzymywał gotowe, bez wysiłku i myślenia .A tu raptem okazało się, że trzeba ciężko harować i to jak harować.
Popękana skóra na dłoniach od naciągania tysięcy lin i oprzyrządowania, obolałe wszystkie członki od usuwania setek ton pogruchotanego drewna, zbolałe krzyże od dźwigania i podnoszenia ogromnych nowych masztów. To wszystko przewyższało możliwości tak rozleniwionej i niesubordynowanej załogi. Było widać gołym okiem, że bunt marynarzy, a być może też i kapitana wisi w powietrzu.
Któregoś dnia załoga nie wytrzymała. Siłą obezwładniła nieznajomego i związanego linami postanowiła powiesić starym marynarskim zwyczajem na najwyższej rei. Najmłodszy i najsprawniejszy z nich zaczął wspinać się zręcznie niczym małpa po olinowaniu do góry, aby umocować pętlę dla tak niepożądanego intruza, jakim był nieznajomy. Wszyscy majtkowie, nie wyłączając kapitana, z pewną radością i odprężeniem , że najgorsza harówka, jaka ich w życiu spotkała, wkrótce minie, spoglądali na ekwilibrystyczne popisy wspinającego się majtka.
Nagle jeden z marynarzy, ten najbardziej niedoceniany i poniewierany przez resztę, wykrzyknął gromkim głosem.
-Przyjaciele, przecież my mamy już nowe maszty. Popatrzcie, nasze ożaglowanie i takielunek jest na swoim miejscu a śnieżnobiałe żagle, zrolowane wiszą przy rejach. Wkrótce wrócimy do domu.
Okrzyk radości tego człowieka, który jako jedyny nagle wyrwał się ze snu, obudził wszystkich na pokładzie. Nieoczekiwanie marynarze przejrzeli na oczy czego własnymi rękoma dokonali. Wyprostowali zmęczone i zgarbione od wysiłku plecy. Ich wzrok stał się natychmiast dumny i szczery. Jak grom z jasnego nieba dotarło do ich świadomością, czego dokonali mimo tak ogromnego wysiłku, jaki w to wszystko włożyli. To, w co nikt jeszcze niedawno nie wierzył, stało się prawdą.
Z ogromnym animuszem i teraz już pod ścisłym kierownictwem kapitana , zabrali się do ukończenia wielkiego dzieła naprawy, który był wytworem ich własnych rąk, umysłów i dusz.
Przeprosili nieznajomego, który tylko sugestiami, radami i motywacją, potrafił zgrać i stworzyć ponownie wspaniały zespół z tak niesubordynowanej, leniwej i nieposłusznej załogi.
Po niedługim czasie, duma mórz i oceanów, znowu pod pełnymi żaglami, opuszczała port aby wrócić w pełnej chwale do domu. Z nabrzeża pożegnani zostali salwami armat przez tych, którzy zaczęli ich podziwiać i w pewnym sensie zazdrościć im niezłomności i wytrwałości w zdawało by się, bezcelowej pracy.
Możliwe, że ty także jesteś tym wspaniałym żaglowcem, który oczekuje od swojego kapitana {UMYSŁU} naprawy i wydobycia energii duchowej, która zawsze była jest i będzie nieodłączną częścią twojego istnienia tu i teraz. Nie oczekuj, że ktoś inny zrobi za ciebie całą robotę.
Jeżeli ty sam zmienisz pogląd na otaczającą ciebie rzeczywistość, na pewno zmienisz ją, nawet zmienisz swoje ciało ponieważ nasze czyny i myśli robią z nas tych, kim rzeczywiście chcemy być.

Twój wybór

2010-07-02T09:09:00.000-07:00

Jeżeli nie masz już do kogo się zwrócić o prawdziwą pomoc, jeżeli nie dostrzegasz pozytywnych sygnałów wokół siebie oraz szans na wyleczenie, a pomimo to czujesz podświadomie, że jeszcze nie przegrałeś, że jesteś zdolny do zmienienia swojej przyszłości, a tym samym zdrowia, skontaktuj się ze mną. Tak samo dotyczy to tych, którzy po raz pierwszy tak niespodziewanie dla siebie samych, znaleźli się na tej niebezpiecznej ścieżce i chcieliby jak najszybciej opuścić ją, nie powracając już nigdy na jej śliską drogę. Wielu z nas nie wie jak w takiej kryzysowej i rozpaczliwej dla siebie sytuacji postępować, łapiąc się jak tonący brzytwy wszystkich cudownych rad oraz cudownych środków dostępnych na naszym rynku. Do wielu nie dociera to, że w nas samych tkwi potencjał tak ogromnych możliwości, jakie sobie w ogóle trudno wyobrazić. Największym problemem nie jest ten krzyk rozpaczy naszej duszy, jaki jest wyrażony chorobą ale to, że w tym ślepym labiryncie w jakim się znaleźliśmy, szukamy po omacku drogi wyjścia, nie znajdując żadnego oznakowania czy też drogowskazu, który dałyby nam szansę na jego opuszczenie. Jakże często w takiej sytuacji dokonujemy wyborów, które nie są naszymi wyborami płynącymi z samego dna duszy. Jakże często łudzimy się, a nawet oszukujemy siebie samych mówiąc , że wystarczy nam jeden z cudownych eliksirów dostępnych na naszym rynku, aby sobie kupić zdrowie. Obserwując nekrologi można zdać sobie sprawę z tego, jak poważna i zarazem niebezpieczna jest to choroba. Nie może pomóc nam tu chwiejny optymizm i słaba wiara, że jakoś tam będzie, że to właśnie my wymkniemy się boczkiem z tej dla nas ciężkiej sytuacji. Z chwilą gdy w naszej głowie trwa huragan sprzeczności, strachu i ogromnej trwogi, zmierzamy tam, dokąd nie chcemy. Żadna choroba a nawet ta, która dla wielu jest nieuleczalną, nie jest tak naprawdę dla nas wyrokiem śmierci ale najwyższym czasem na diametralne zrobienie porządku w nas samych. To przesłanie skierowane jest do tych wszystkich, którzy nie oczekują zdrowia podanego im na tacy, ale z wytrwałością dążą do tego, aby pomóc sobie samym. Tylko wtedy, kiedy z ogromną siłą woli i determinacją będziesz zmierzał do wyznaczonego celu, możemy wspólnie doprowadzić do czegoś tak ulotnego, cudownego i wspaniałego czym dla wielu jest niewytłumaczalny cud uzdrowienia.

Nasze uzdrowienie

2010-06-27T06:32:00.000-07:00

Zbyt często przychodzi do nas chwila, w której musimy zmierzyć się z czymś, co jest dla nas niepojęte, straszne i okrutne. Moment naszego kruchego życia, w którym cały istniejący wokół nas świat wali się nam z trzaskiem i hukiem na głowę, zmieniając tym samym całkowicie naszą mentalność. Nie jest trudno zrozumieć, że czas ciężkiej choroby, która nas przeważnie w naszym mniemaniu niesłusznie dosięgła, wyciąga z nas wszystko to, co w nas jest najsłabsze niestabilne i prowizoryczne.
Wychodzi z nas wtedy całe męstwo, odwaga i pozory tak pięknie grane wobec wszystkich dookoła. Stajemy się dokładnie tym człowiekiem, jakim naprawdę jesteśmy w rzeczywistości, niepewnym, wystraszonym i nieporadnym. W takiej sytuacji na cóż innego możemy liczyć niż oddanie się bezkrytycznie i z ufnością w ręce tych, którzy naszym zdaniem wykonają za nas całą główną robotę. Nie przychodzi nam nawet do głowy to, że z chwilą kiedy inni zaczynają za nas decydować, popełniamy duchowe samobójstwo. W jaki sposób mamy walczyć nigdy nie będąc do walki przygotowani. W jaki sposób mamy wygrać nigdy nie będąc naprawdę zaprawiani do stania się mistrzami. Słusznie ktoś zauważył, ze do każdego z nas, mogą przyjść czasy, w których najbardziej wartościową rzeczą jaką może posiadać, będzie obraz samego siebie, jako zwycięzcy w wielkiej grze o życie. Nie jest to ciężko zrozumieć jeżeli zdajemy sobie sprawę z tego, że co ludzki duch może pojąć i w co uwierzyć, może także urzeczywistnić. Cóż może być piękniejszego od tego niepozornego stwierdzenia, zawierającego w paru niewinnych słowach tak wiele prawdy. Któż może zaręczyć, że być może w niedalekiej przyszłości to stwierdzenie nie będzie dla nas samych jedyną możliwością dalszej egzystencji bycia tu na tej ziemi. Każdemu z nas wydaje się, że paląca się świeczka długości jego życia jest bardzo wysoka, ale zapomina o tym, że nawet najmniejsze tchnienie wiatru, może bez problemu zgasić ten delikatny płomień, jakim jest nasze istnienie.
Spotykam się często z ludźmi szukającymi pomocy w swojej ciężkiej chorobie, zrozpaczonymi beznadziejnością krytycznego położenia i nie wiedzącymi co dalej począć, aby podołać temu, co z taką mocą spadło na ich barki. W ciągu wielu lat zrozumiałem to, że jeszcze nikomu nie pomogłem, kto nie chciał tej pomocy i nie był na nią przygotowany. Jednak najpiękniejsze jest to, że można pomóc wszystkim tym, którzy chcą i pragną tej pomocy, a także zrozumieć i zaakceptować to co jest tak nieuchwytne w każdym z nas, tą siłę, która prowadzi do zwycięstwa.
Zawsze kierowałem się dewizą, że nigdy nie dojdziesz w życiu dalej niż tam, gdzie dociera wyobraźnia twego ducha. Właśnie to jest tą najważniejszą cząstką naszej duszy, która poprzez uzdrowienie duchowe, w taki cudowny sposób uzdrawia nasze ciało.

Chemioterapia w chorobach nowotworowych część 2

2008-11-22T10:38:00.000-08:00

Chemioterapia jest tą tak zwaną najważniejszą jednostką flagową, w naszym arsenale broni przeciwko chorobą nowotworowym. Zaufanie do tej metody walki jak i zarazem do lekarzy, jest ogromne. Bezgranicznie wierzymy, że wszystko można zrobić z naszym zdrowiem łącznie z wyleczeniem, i to nawet bez naszego w tym udziału. Przecież wykonujemy sumiennie wszystkie polecenia jakie w klinice otrzymujemy, a zaplanowane terminy wizyt zawsze są punktualnie przestrzegane. Wzmacniające tabletki różnego rodzaju oraz mikstury, które dodatkowo łykamy uświadamiają nam, że może być tylko lepiej. Dodatkowe USG, TK oraz rezonans magnetyczny jakie wykonujemy często ponad plan, uspokaja nas przed strachem jaki nas co chwila ogarnia. Z tej całej naszej strategji, jednym słowem wynika, że wyleczenie nie powinno być dla nas samych żadnym problemem, a jednak. W tym całym szaleństwie uległości i poprawności, nie ma już więcej miejsca na nas samych. Gdzie w takim razie jest nasza psychika, która jest być może tą najważniejszą siłą zdolną zatrzymać rozwój choroby i wstrzymać przerzuty. Dlaczego nie wykorzystujemy tego czasu po chemioterapii aby rozwinąć w nas samych potężnego systemu odpornościowego, który jest w stanie pokonać komórki rakowe poruszające się po naszym organizmie. Nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy, jak potężną bronią dysponujemy, która jest w nas ukryta. Nie są to żadne mrzonki ani fantazje, ale potęga umysłu zaprzęgniętego przez nas do pracy, jest w stanie naprawdę dokonać cudu. Nie wszystko można podać na tacy i właśnie tu tkwi problem. Ludzie ciągle nie chcą wierzyć w swoją ogromną moc samouzdrowienia oddając to co dla nas najważniejsze, a więc swoje życie, w ręce innych.

Chemioterapia w chorobach nowotworowych część 1

2008-09-05T09:02:00.000-07:00

Tak bardzo przyzwyczajeni jesteśmy do korzystania z chemioterapii w chorobach nowotworowych, że stało się to już regułą w naszym postępowaniu leczniczym. Nie można nic powiedzieć przeciwko tej formie leczenia, ponieważ na dzień dzisiejszy, jest to najskuteczniejsza nasza broń, którą dysponujemy przeciwko tej chorobie. Wielu chorych tak bardzo wierzy w chemioterapię, że uważają ją za jedyny środek skuteczny w walce z rakiem. Całkowicie zgadzam się z tym tokiem myślenia, ale wszakże pod jednym warunkiem. Ta forma leczenia nie może być ciągnięta w nieskończoność, to znaczy powielana regularnie aż do wyniszczenia naszego organizmu. Ta metoda wielokrotnego powtarzania chemioterapii lub radioterapii, prowadzi w rzeczy samej do zagłady nas samych. Przecież jest bardzo duże prawdopodobieństwo , że po każdej terapii powstają nowe niespodziewane przerzuty, które obligują nas do wzięcia następnej terapii i tak w kółko. Delikatnie mówiąc, tracimy po kolei partie naszego ciała, zatruwamy zdrowe komórki lub żywotne organy bez których nie możemy dłużej żyć. Nasza wiara w tą formę leczenia jest już tak duża, że nie potrafimy nawet pomyśleć jak w inny sposób powstrzymać tą podstępną chorobę. Ta filozofia myślenia prowadzi nas w ogólnym rozrachunku, to tego, że nasz wyniszczony organizm, po pewnym czasie, nie ma już dość sił aby się dalej bronić. Ta strategia wielu chorych przypomina mi ogrodnika w którego pięknym i zadbanym ogrodzie, wyrosło niechciane i chore drzewo. Otóż ten ogrodnik z ogromną starannością i cierpliwością przycina gałązki i wypustki na na tym chorym drzewie w nadziei, że tym sposobem problem chorego drzewa zniknie z jego ogrodu, a przynajmniej się nie rozrośnie. Nie stać go na to, aby niechciane drzewo lub krzew wykopać, wypalić, lub usunąć z korzeniami. Na efekty tego zachowania nie trzeba długo czekać. Z chorego drzewa regularnie wyrastają następne i następne gałązki, które należy usunąć aby choroba nie rozeszła się na cały ogród. Mimo tych wszystkich zabiegów i tak co chwila dochodziło do zarażenia innych roślin, które musiały być usunięte z ogrodu zubożając i wyjaławiając tak zadbany i piękny do tej pory ogród. Nie zapominajmy jednocześnie, że te chore drzewo cały czas czerpie witaminy, minerały, wodę z gleby ogrodu zabierając w ten sposób innym rośliną tak potrzebne do życia składniki. Chociaż już sam nawrót choroby powinien dać nam wiele do myślenia, brniemy dalej w ufności, że jest to jedyna i cudowna metoda do powrotu naszego dawniejszego zdrowia. Chemioterapia w rzeczy samej, usuwa już powstałe skutki choroby ale nie zapobiega ich powstaniu. Dlaczego tak wielu chorych brnie tą drogą, która przecież już wielu innych przedtem wyprowadziła na manowce? Dlaczego jesteśmy tacy uparci i zarazem bezradni w naszych poczynaniach w walce z tą chorobą?

Waleczność a uzdrowienie.

2008-08-22T03:51:00.000-07:00

Już z samego tematu, można wywnioskować o czym chciałbym w tym poście napisać. Nie chodzi tu o choroby typu katar czy przeziębienie, ale o choroby nowotworowe. Już na samym początku, od momentu uzyskania informacji, że jesteśmy chorzy, nasze szanse na wygraniu tego wyścigu są znikome. Dlaczego tak się dzieje. Dlaczego tak wielu ludzi przegrywa ten najważniejszy bieg swego życia. Czyżby był to wyścig nie do wygrania?. Jak to się dzieje, że niektórzy a jest ich garstka potrafią sobie dać radę z tą tak zwaną nieuleczalną chorobą. Czym się ci ludzie różnią od nas, że to potrafią. Te i inne tego typu pytania prześladują nas cały czas chociaż nie zdajemy sobie sprawy z tego, że każdy z nas ma w sobie cudowny mechanizm samo uzdrowienia. Problemem jest tylko to, jak po niego sięgnąć.
W początkowej fazie choroby człowiek nie jest w stanie myśleć realnie. Stając do wyścigu o swoje wyzdrowienie nie stoi na lini startu gdzie powinien zająć swoją pozycję ale szykuje się do tego biegu gdzieś całkiem z tyłu. Jego niewiara w zwycięstwo jest tak duża, że nie potrafi się odpowiednio skoncentrować. Paniczny strach, który nim zawładnął, nie pozwala mu na odpowiednie przygotowanie do tego biegu. Roztrzęsiony umysł ze strachem obserwuje rywala z którym przyszło mu się zmierzyć. Czy można mu się dziwić lub doszukać w jego zachowaniu czegoś nieracjonalnego? Czyż nie jest to typowe zachowanie wielu chorych. Właśnie tu rozpoczyna się nasza tragedia, która już od samego początku paraliżuje nas i tak bardzo przeszkadza w wygraniu tego wyścigu. Przecież w tej tak ciężkiej dla nas chwili, w naszym umyśle, przeważają takie myśli od których odechciewa się tego startu. Jak można przecież wygrać wyścig z championem, mistrzem, który już tak wielu pokonał. Jak można wygrać z tą chorobą, która w mediach uznawana jest za niepokonaną. Jak można wygrać z czymś, o czym mówi się nieuleczalne. Przecież już od dzieciństwa jesteśmy zaprogramowani o tym, że rak jest tą najgorszą chorobą której nie można zwalczyć. Przecież sami dopatrujemy się w innych chorych na raka oznak końca a nie poprawy. Wszystkie te faktory i wiele innych powoduje to, co jest najsmutniejsze w całej tej chorobie. Sami, dobrowolnie,bez żadnej walki, poddajemy się nie wiedząc nigdy tego, że mogliśmy ten bieg wygrać. Przy odpowiednim nastawieniu psychicznym jest to całkowicie możliwe a nawet prawie pewne, że potrafimy dać radę tej chorobie. Ale czy nie jest wygodniej liczyć na cud nie dając nic od siebie? Tak długo rak będzie nieuleczalny jak długo nie zmienimy swojego nastawienia do tej choroby. Nasze porażki biorą się z naszego strach i zwątpienia w możliwość jej pokonania chociaż wiele przypadków potwierdziło to, że sami jesteśmy w stanie dokonać tego co inni nazywają cudem.

Siła sugestii

2008-07-20T03:25:00.001-07:00

Opiszę w tym artykule autentyczne wydarzenie z jakim spotkałem się osobiście, a świadczącym o ogromnej i skutecznej sile sugestii, która w tym przypadku dokonała cudu uzdrowienia.

Było to przed dziesięciu laty. Robert , bo tak mu na imię , zachorował na nowotwór. Jego choroba była już tak zaawansowana , że nikt na świecie nie dawał mu żadnej szansy. Przerzuty i guzy , potworzyły się w każdej części ciała , tworząc misterną sieć jak pająk pajęczynę. Jego ojciec był zrozpaczony. Gdzie tylko mógł szukał pomocy dla swojego jedynego syna , ale nikt nie gwarantował całkowitego jego wyleczenia. Tymczasem stan zdrowia Roberta pogarszał się z każdy dniem. Chłopak ten prawie nie mógł wstawać z łóżka a najmniejszy ruch jaki chciał wykonać powodował ogromny ból. Z każdym dniem ubywało mu sił i jego życie gasło w oczach. Lekarze ze swojej strony zrobili wszystko, co tylko możliwe ,aby go uratować , ale nie mogli przecież zoperować jego psychiki, a ta , była już pogodzona ze swoim losem. Można powiedzieć , że zostały tygodnie a może dni do jego odejścia. Któregoś dnia , ojciec Roberta idąc zamyślony i w rozpaczy, zauważył kawałek kryształu górskiego, leżący w witrynie sklepu jako ozdoba. Nie namyślając się wcale, kupił ten wielkości małej piłeczki kryształ górski, nie wiedząc na co mu będzie potrzebny. Jakaś wewnętrzna siła pchała go do jego kupna. Przychodząc do domu , miał już w swojej głowie plan , może całkowicie zwariowany,ale jedyny, aby być może uratować syna. Przekazał Robertowi ten kawałek kryształu zarazem mówiąc. Słuchaj synu ten kryształ powoduje to , że neutralizuje agresję komórek rakowych i zarazem je niszczy. Jest tylko jeden warunek kiedy ten kryształ skutecznie zaczyna działać. W tym momencie w oczach Roberta zauważył pewne zainteresowanie . W tym błysku widać było , że jeszcze gdzieś głęboko w psychice Roberta tliła się maleńka iskierka nadziei na ratunek. Warunek jest taki , kontynuował , że musisz przy tym być aktywny fizycznie. Chodziło ojcu o to , aby Robert, który był całkowicie pogodzony ze śmiercią , wstał z łóżka i swoją świadomość skierował w zupełnie innym kierunku niż jego choroba. Czym bardziej jesteś aktywny , tym kryształ jest skuteczniejszy. Z tymi słowami przekazał ten zwykły kawałek kryształu synowi , jeszcze dopowiadając. Trzymając go cały czas przy sobie powodujesz to, że ten cudowny kryształ jest coraz bardziej napromieniowany twoimi pozytywnymi i uzdrowicielskimi energiami . W tym dniu Robert pierwszy raz wstał z łóżka i ściskając z całych sił w dłoni kryształ , zaczął z trudem chodzić po pokoju. Za każdym krokiem powtarzał „ jedna komórka zniszczona , następna zniszczona” myśląc oczywiście o komórkach rakowych . Całymi dniami potrafił chodzić po pokoju, powtarzając swoją formułę , chociaż było widać po nim jak cierpi i ile wysiłku go to kosztuje. Jego determinacja i siła wzroku wskazywała na pełną wiarę i skuteczność na to co robi. Wprost widać było , jak po każdym kroku , jego następny krok , jest pewniejszy i bardziej elastyczny. Największą jednak różnicę można było zaobserwować w jego psychice. Nie było tam miejsca na żadną chorobę oraz słabość. Był tak skoncentrowany liczeniem i tym co robił , że nie było żadnej możliwości , aby chociaż najmniejszy wątek negatywnej myśli mógł przedostać się do jego głowy. Wkrótce mieszkanie było już za małe i Robert ubierając się w dresy, zaczął wychodzić z domu. Godzinami potrafił truchtać po pobliskim parku cały spocony i okropnie zmęczony, ale za to coraz zdrowszy. Badania, jakie w międzyczasie przeprowadzono , jednoznacznie wykazały cofanie się choroby. Dziś Robert jest zdrowym młodym mężczyzną, którego wielką pasją jest bieganie. Z tym kawałkiem kryształu nie rozstaje się do dziś nosząc go w kieszeni.

Rozważania

2008-04-19T05:12:00.000-07:00

Warto czasami poświęcić choćby odrobinę czasu aby zadać sobie pytanie, które brzmi : kim jestem? Oczywiście nie w takim kontekście jak, jestem mężczyzną lub kobietą, nazywam się tak i tak, ale pytanie głębsze, do swojego ukrytego głęboko ja. Prawie zawsze utożsamiamy się z pewną grupą ludzi wśród których czujemy się bezpiecznie, ukryci, dobrze chronieni i jednym z wielu. Trudno nam wprost wyobrazić, że tak naprawdę jesteśmy niepowtarzalni, jedyni w swoim rodzaju , unikalni. Jesteśmy mimo pozornego podobieństwa do innych jednak tak różni , że praktycznie nie ma człowieka, który postępowałby podobnie w takich samych sytuacjach życiowych jak Ty. Podobieństwo tkwi w tym, że tak bardzo pragniemy wcielić się w inne popularne osoby, naśladować ich zwyczaje, ubiór, zachowanie , a więc nie być sobą. Jakie wynikają z tego problemy i jakie są tego konsekwencja można zaobserwować prawie natychmiast. Może nasze ego czuje się w tym całym kabarecie doskonale, ale dla naszej jaźni może być za ciasno, nieswojo, po prostu źle.Skutkiem tego całego zachowania są na początku problemy zdrowotne jak: bezsenność, złe samopoczucie, wysypka, ciągłe niezadowolenie, i.t.d. Przecież jeżeli jesteśmy niepowtarzalni i jedyni, to dlaczego próbujemy być innym niż w rzeczywistości, dlaczego tak bardzo staramy się upodobnić do rzeczy, która do nas nie pasuje, nie jest nasza. W tym momencie pogoń za czymś ,co w naszej mentalności jest na czasie, rozpoczęła się. Gonimy za tym co tak na dobrą sprawę nie ma żadnego znaczenia do rozwoju własnej osobowości, a wprost przeciwnie,zabija ją.Gdy przyjdzie czas naprawdę poważnych problemów, jesteśmy jak dziecko, bezradni, słabi, bez woli walki. Do tej pory inni wskazywali nam drogę życia, zachowania,dawania sobie rady oraz bezradności. To inni decydowali co dla nas dobre ,a co nie,co jest czarne ,a co białe. Ktoś bardzo mądrze powiedział, że z chwilą kiedy inni decydują za nas, popełniamy duchowe samobójstwo. Jak wiele prawdy jest w tym stwierdzeniu, jak wielu ludzi przekonało się o tym na własnej skórze , jak wielu ludzi dało się i daje na to nabrać. Szkoda ,że dla wielu jest już za późno by naprawdę zawalczy. Jak wielu ludzi przegrywa swoją ostatnią walkę nie podejrzewając, że być może daliby radę ,ale jak to zrobić. Z każdej strony słyszy się rady: żyj jak dawniej, nie zwracaj na to uwagi, pokonaj tego skurczybyka i.t.d. Tu nie chodzi o tego rodzaju walkę, nie chodzi o to aby dalej być dla siebie obcym, aby w tobie był ktoś inny zamiast ciebie.Jeżeli zdecydujesz się na wygranie tej wojny, musisz się diametralnie zmienić.

Samotność

2008-04-18T09:21:00.000-07:00

Któż z nas może tak naprawdę powiedzieć co to jest samotność. Bardzo wielu z nas kojarzy to słowo z brakiem partnera, samotnością w miejscu pracy, niezrozumieniem w swoim środowisku , w którym przebywa i nikt go nie rozumie, dobrowolnym odseparowaniu od ludzi i od tego całego zgiełku cywilizacyjnego. Nie o tego typu samotności chcę pisać , myślę o samotności ludzi chorych, ludzi zagrożonych przez chorobę, ludzi , którzy tak naprawdę czują się w swojej sytuacji całkowicie osamotnieni i pozostawieni własnemu losowi i przeznaczeniu. Prawdą jest, że dopóki nasze zdrowie jest w doskonałym stanie, a my czujemy się wyśmienicie , nasze połączenie z otaczającym nas światem oraz ludźmi jest poprawne. Każdego dnia jesteśmy przepełnieni energią, która nas otacza, wszędzie wokół nas spotykamy się z ludźmi podobnymi do nas, nic nam nie może się stać, ponieważ jesteśmy w grupie. Wszystko funkcjonuje normalnie do dnia, kiedy spada na nas diagnoza lekarska. Nie chodzi tu o katar czy anginę ale o choroby z półki tzw. nieuleczalnych. Pierwszy szok to zawalenie się tak misternie budowanego przez nas świata , gdzie żyjąc w grupie czuliśmy się silni i prawie nietykalni. Następnie odkrywamy , że to co uważaliśmy za pewnego rodzaju ubezpieczenie na zdrowie nie egzystuje. Nagle niespodziewanie jesteśmy w centrum tego, czego się najbardziej obawialiśmy i nigdy nie dopuszczaliśmy do swojej świadomości. Świat w jednej chwili zmienia się z kolorowego na bezbarwny, ponury, bez uśmiechu i niesprawiedliwy. Zostaliśmy samotni, opuszczeni, czujemy się jak zając , który nie wie skąd strzał padnie.Jest to ocena nas samych, nas zagubionych, gdyż jeżeli chodzi o walkę w pojedynkę zawsze uważaliśmy się niedowartościowani i słabi. Nigdy nie dopuszczaliśmy myśli, że my sami możemy doskonale funkcjonować bez poparcia otoczenia, jego fikcyjnego chronienia nas przed nieszczęściami.Zadaniem uzdrowienia duchowego polega na tym, aby w takiej sytuacji na pozór bez wyjścia ustawiać drogowskazy, które pokazują kierunek i początek marszu, marszu pełnego optymizmu, wiary, pewności i możliwego do pozytywnego osiągnięcia celu. Jak wspomniałem w innych postach, chodzi tu prawie o całkowitą przebudowę naszego umysłu , przyzwyczajeń oraz życiowych nałogów.

Efekt placebo -kontynuacja

2008-04-02T02:00:00.000-07:00

Jedno stwierdzenie można z dużym prawdopodobieństwem powiedzieć, że istnieje jakiś wspólny mechanizm, który jest w dużym stopniu odpowiedzialny za komunikację pomiędzy naszą psychiką a naszym ciałem.Dlaczego więc tak mało ludzi , korzysta z tej tajemniczej, cudownej możliwości naszego umysłu i wielokrotnie poddaje się depresji, chorobie czy tez beznadziejności. Odpowiedź aż ciśnie się na usta, bo czyż nie łatwiej jest sięgnąć po medykamenty niż zadać sobie dużo trudu pracy nad sobą tym bardziej, że w podobne bzdury się nie wierzy.Pisząc to zdaję sobie doskonale sprawę, jak wielu ludzi mimo że przyjmują leki, w swoim umyśle są rozdygotani, niepewni, zestresowani, w wielkiej panice ponieważ nie wierzą, że wyzdrowieją. Większość z nas szuka swojego zdrowia w poszukiwaniu cudownych leków, soków ,diet uważając, że właśnie to wykona całą robotę za nich ale przecież tym samym okłamują sie ,szukają usprawiedliwienia dla swojej rozdygotanej i przerażonej psychiki . Jak zredukować niepokój, jak odzyskać wiarę, jak zaakceptować to, że mam silne oczekiwanie na wyzdrowienie, jak po prostu być sobą.

Efekt placebo cz.1

2008-04-01T10:04:00.000-07:00

Chciałbym w dzisiejszym poście zająć się efektem placebo.Każdy z nas , w swojej przeszłości , na pewno spotkał się z tym zjawiskiem , słysząc to od znajomych czy też czytając publikacje.Jak to może być, że chory łykając jakiś w jego przekonaniu lek skuteczny na jego chorobę czy też schorzenie , potrafi wyzdrowieć , chociaż w rzeczywistości dostawał całkowicie niezależną substancję na swoją dolegliwość, ale całkowicie był przekonany o tym, że jest to właściwy lek. Z przeprowadzonych badań wynika, że procent efektu placebo może obejmować nawet do 50% ludzi. Cóż można więcej dodać na ten fenomen, jak można to wytłumaczyć ,dlaczego tak się dzieje, jakie są możliwości ludzkiego umysłu. To pytanie zadaje sobie bardzo wielu ludzi w chwilach zagrożenia czy też chorobie. Właśnie na tym polu, polu możliwości naszego umysłu, mamy najwięcej zaległości do odrobienia. Cały czas jesteśmy bombardowani o wszystkim co tylko możliwe ale nie o tym co tak naprawdę jest dla nas ważne.Nie wspomina się o tym, że istnieje połączenie pomiędzy psychiką a ciałem ,połączenie które to potrafi dokonywać cudownych uzdrowień, doskonałego zdrowia czy też długowieczności.

Manipulacja

2008-03-24T05:13:00.000-07:00

Dość często spotykamy się z tym słowem nie zdając sobie dokładnie sprawy z jego destrukcyjnym działaniem. Od samego rana jesteśmy bombardowani niesamowitą ilością wiadomości, nowinek,ciekawostek z elementami tragedii, polityki i wszystkim tym, co tak na dobrą sprawę nie powinno nas dotyczyć. Każdego dnia, ze środków przekazu publicznego dociera do nas wieść o odejściu kogoś a przy okazji padają słowa ;nieuleczalnie chory,przegrał z chorobą, został pokonany. W takim wypadku aż ciśnie się na usta stwierdzenie,nie dam rady, jestem za słaby, nie mam szans,stoję na przegranej pozycji.Z drugiej strony docierają do nas wieści o lekarstwach bez których w.g reklamy tak ciężko będzie nam żyć i wystarczy tylko je zażyć a będziemy zdrowi, młodzi,prężni i doskonali.Gdzie w takim wypadku jest ten złoty środek,gdzie w nas samych jest dość miejsca aby znaleźć to od czego uparcie tak się odwracamy,dlaczego idziemy na łatwiznę,dlaczego wierzymy w ten cały bełkot nonsensów i niedorzeczności. Wyobraźmy sobie nasz umysł jako puszkę lub jakieś małe naczynie,wyobraźmy również sobie,ze codziennie do tego naczynia dorzucamy jeden grosik a więc po pewnym czasie naczynko nasze będzie wypełnione tym co tak skrzętnie wrzucaliśmy, tym co z rozmysłem chcieliśmy zbierać , tym na czym tak bardzo nam zależało.Nie będzie żadnej niespodzianki kiedy sięgniemy do tego naczynia, ponieważ wiemy doskonale czym dysponujemy i jesteśmy pewni tego co tam jest.Wyobraźmy sobie teraz sytuację odwrotną, sytuację kiedy to pakujemy do tej puszki wszystko to co nam wpadnie pod rękę, wszystkie nonsensy naszego dnia codziennego, wszystko to co jest sprzeczne ze sobą,wszystko to co zawiera naszą niewiarę, słabość, beznadziejność czy też bezsensowność.Jak można w chwili największej naszej potrzeby wyciągnąć z takiego naczynia potrzebną nam siłę, nasze Boskie pochodzenie czy też wielką wiarę. Czy naprawdę można wtedy uwierzyć w siebie, czy naprawdę z tego bałaganu możemy czerpać Boską energię, czy naprawdę potrafimy wtedy się bronić nie mając żadnych wzorców ani przykładów.Myślę,że właśnie tu jest to wielkie zadanie uzdrowienia duchowego,właśnie tu drzemią ogromne możliwości odmiany naszego życia, postępowania, myślenia ,naszego [ tu i teraz].

Wiara

2008-03-13T12:15:00.000-07:00

Aczkolwiek tytuł ten chciałbym raczej poświęcić naszej osobistej wierze, tej której tak często nam brakuje. Nasze wyobrażenie o wierze jest tak enigmatyczne, niepełne, niedoskonałe, że właściwie słowo to przeważnie zostaje tylko pustym słowem ,bez szczególnego znaczenia. Nigdy nie zadajemy sobie większego trudu aby naprawdę to słowo głęboko przeanalizować, przemyśleć,odgadnąć jego znaczenia czy też zastanowić się do czego nas obliguje. Jak często nasza wiara jest tylko pokazem dla innych a nie naszą największą i najskuteczniejszą bronią.Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że jesteśmy w posiadaniu najwspanialszych narzędzi i środków aby uczynić niemożliwe możliwym.
Jak potrafimy użytkować naszą wiarę widać często podczas choroby gdy z wielką przyjemnością sięgamy po tabletki, leki i wszystko to co nie zmusza nas do nadmiernego wysiłku.Wiara nie jest czymś takim jak żarówka ,co tylko wystarczy przekręcić kontakt i jest jasno ,ale procesem trwającym trochę dłużej i kompleksowym. Nie wystarczy pokonać choroby tylko farmakologią, gdyż jest duże prawdopodobieństwo jej powrotu, ale należy przemeblować swoje dotychczasowe myślenie, postępowanie, nawyki i przyzwyczajenia. Właśnie tu leżą nasze największe możliwości, które można porównać do czegoś niesamowitego,niezrozumiałego,czy też cudu.Możliwości jakimi dysponujemy są wprost nieobliczalne i niewyobrażalnie wielkie , ale czy my pamiętamy o swoim pochodzeniu , czy my utożsamiamy się z tym co wyznajemy.Przecież o ile prościej jest iść na skróty drogą, która bardzo często kończy się takim procentem wyzdrowienia jak wysiłek włożony do jej pokonania

Wprowadzenie

2008-03-01T06:04:00.001-08:00

Drogi Internauto nie chciałbym się powtarzać za wieloma publikacjami jakie można do woli czytać na forum internetu czy też w specjalistycznej prasie, ale sięgnąć trochę głębiej do Twojej świadomości i przekonać Ciebie,że czasami trochę wysiłku potrafi zdziałać cuda. Bardzo często w naszym życiu codziennym , by rozwiązać nasz aktualny problem, staramy się postępować tak, aby tylko nie narazić się na wysiłek lub w/g naszej oceny zostawiamy problem własnemu losowi. W następstwie tych decyzji nasze życie wygląda podobnie,szare, bezbarwne,bez emocji i wzniosłych chwil,krótko mówiąc" bezbarwne". Nigdy nie zastanawiamy się nad tym co by było gdybym :zadał sobie więcej trudu w rozwiązaniu tej sprawy,potraktował poważniej,wybrał inną decyzję lub po prostu dał sobie więcej czasu na jej rozwiązanie.Ciągle w naszej głowie tłucze się myśl, dopadło mnie,los pokarał mnie,dlaczego dotyczy to właśnie mnie i wiele myśli tego typu,Nie chcemy dopuścić do nas, że to przecież my sami kreujemy wszystko to co nas samych dotyczy.Nie użalajmy się potem przed wszystkimi jacy to my jesteśmy biedni, nieszczęśliwi , pokrzywdzeni przez los.Właśnie w tym kierunku , w kierunku Twojej mocy i możliwości panowania nad całym Twoim życiem chciałbym pisać.