Waleczność a uzdrowienie.

Już z samego tematu, można wywnioskować o czym chciałbym w tym poście napisać. Nie chodzi tu o choroby typu katar czy przeziębienie, ale o choroby nowotworowe. Już na samym początku, od momentu uzyskania informacji, że jesteśmy chorzy, nasze szanse na wygraniu tego wyścigu są znikome. Dlaczego tak się dzieje. Dlaczego tak wielu ludzi przegrywa ten najważniejszy bieg swego życia. Czyżby był to wyścig nie do wygrania?. Jak to się dzieje, że niektórzy a jest ich garstka potrafią sobie dać radę z tą tak zwaną nieuleczalną chorobą. Czym się ci ludzie różnią od nas, że to potrafią. Te i inne tego typu pytania prześladują nas cały czas chociaż nie zdajemy sobie sprawy z tego, że każdy z nas ma w sobie cudowny mechanizm samo uzdrowienia. Problemem jest tylko to, jak po niego sięgnąć.
W początkowej fazie choroby człowiek nie jest w stanie myśleć realnie. Stając do wyścigu o swoje wyzdrowienie nie stoi na lini startu gdzie powinien zająć swoją pozycję ale szykuje się do tego biegu gdzieś całkiem z tyłu. Jego niewiara w zwycięstwo jest tak duża, że nie potrafi się odpowiednio skoncentrować. Paniczny strach, który nim zawładnął, nie pozwala mu na odpowiednie przygotowanie do tego biegu. Roztrzęsiony umysł ze strachem obserwuje rywala z którym przyszło mu się zmierzyć. Czy można mu się dziwić lub doszukać w jego zachowaniu czegoś nieracjonalnego? Czyż nie jest to typowe zachowanie wielu chorych. Właśnie tu rozpoczyna się nasza tragedia, która już od samego początku paraliżuje nas i tak bardzo przeszkadza w wygraniu tego wyścigu. Przecież w tej tak ciężkiej dla nas chwili, w naszym umyśle, przeważają takie myśli od których odechciewa się tego startu. Jak można przecież wygrać wyścig z championem, mistrzem, który już tak wielu pokonał. Jak można wygrać z tą chorobą, która w mediach uznawana jest za niepokonaną. Jak można wygrać z czymś, o czym mówi się nieuleczalne. Przecież już od dzieciństwa jesteśmy zaprogramowani o tym, że rak jest tą najgorszą chorobą której nie można zwalczyć. Przecież sami dopatrujemy się w innych chorych na raka oznak końca a nie poprawy. Wszystkie te faktory i wiele innych powoduje to, co jest najsmutniejsze w całej tej chorobie. Sami, dobrowolnie,bez żadnej walki, poddajemy się nie wiedząc nigdy tego, że mogliśmy ten bieg wygrać. Przy odpowiednim nastawieniu psychicznym jest to całkowicie możliwe a nawet prawie pewne, że potrafimy dać radę tej chorobie. Ale czy nie jest wygodniej liczyć na cud nie dając nic od siebie? Tak długo rak będzie nieuleczalny jak długo nie zmienimy swojego nastawienia do tej choroby. Nasze porażki biorą się z naszego strach i zwątpienia w możliwość jej pokonania chociaż wiele przypadków potwierdziło to, że sami jesteśmy w stanie dokonać tego co inni nazywają cudem.